Z dziejów gminy

Ziemie Gminy Drawsko od najdawniejszych czasów porastała puszcza, która jeszcze na pocz. XIX w. Stanowiła olbrzymi obszar pełen trzęsawisk i bagien. Jedynie brzegi Noteci były bezleśne i nieco bardziej nadające się do uprawy.

Warunki przyrodnicze nie sprzyjały rozwojowi osadnictwa. Jego najstarsze ślady na tym terenie pochodzą z epoki kamienia – kamienne narzędzia i ceramikę znajdowano wokół Piłki, Drawska i Marylina.

Na północny wschód od Drawska odkryto 41 grobów kultury łużyckiej z epoki brązu (XI – X w. p.n.e.).  Podobne cmentarzyska odkryto w Chełście i Marylinie. W pobliżu Pęckowa, Drawska, Piłki i Kwiejc znaleziono stanowiska z okresu późnośredniowiecznego oraz przełomu późnośredniowiecznego i nowożytnego.

Na podstawie analizy topograficznej i materiałowej przypuszcza się, że między ulicami Łąkową, Mostową i Powstańców Wlkp. w północno-zachodniej części Drawska w początkach państwowości polskiej (ok. X-XIII w.) zlokalizowana była osada otwarta. W czasie prac archeologicznych znaleziono m.in.: ceramikę ręcznie lepioną na kole, metale, kości zwierzęce oraz ślady bliżej nieokreślonego muru.

Na przełomie XI i XII w. tereny na linii Warta-Noteć były miejscem stałych walk. W czasach formowania się wczesnofeudalnego państwa polskiego nasze ziemie należały do kasztelani wieleńskiej. Jednym z pierwszych źródeł historycznych, potwierdzający istnienie wsi Drawsko, jest dokument z 1298r., w którym Władysław Łokietek ziemie wieleńskie nadał kasztelanowi Wincentemu z Nałęczów w zamian za udzielone mu poparcie.

Dobra wieleńskie należały do rodów Nałęczów, Górków, Czarnkowskich, Grudzińskich, Opalińskich i Sapiehów. Po ukształtowaniu się nowego podziału administracyjnego tereny Gminy Drawsko weszły w skład powiatu i województwa poznańskiego.

Czynnikiem sprzyjającym osadnictwu były niewątpliwie szlaki handlowe. Równoleżnikowy szlak handlowy biegł Notecią oraz wzdłuż jej brzegów, łącząc miasta nadnoteckie. Leżące na jego trasie Drawsko było największą wsią w okolicy. Jednocześnie już od XV w. stanowiło najbardziej na zachód wysunięty punkt na linii Noteci w dawnej Rzeczpospolitej.

Źródła historyczne wymieniają Drawski Młyn jako niewielką osadę młyńską (1508), Drawsko i Pęckowo jako wsie należące do Wielenia (1515), młyn papierniczy (papiernię) w Chełście (1580), młyn i osadę Piłka (1632), wspominają o epidemiach dżumy w regionie nadnoteckim w latach 1621, 1639, 1661.

Kolonizacje nie objęły naszego regionu. W 1742 r. jako wieś holenderska zostały założone jedynie Kwiejce Nowe. Według tradycji w latach 1768- 1722 na obszar Puszczy Noteckiej w południowej części dóbr wieleńskich książę Piotr Sapieha sprowadził osadników z Mazowsza, zwanych Mazurami Wieleńskimi, którzy osiedli m.in. w Drawsku, Drawskim Młynie, Chełście, Kamienniku, Piłce, Pęckowie i Marylinie. Przybysze od początków ubiegłego stulecia zachowali wyraźną różnicę strojów, obrzędów i mowy. Dziś jeszcze można się spotkać z tzw. Mazurzeniem.

W wyniku rozbiorów

w 1772 r. ziemie przeszły pod władanie pruskie. Po I wojnie światowej, na mocy postanowień traktatu wersalskiego, w 1919 r. większość obecnej Gminy Drawsko została przyłączona do Polski, jedynie zachodnia część z miejscowościami Pełcza i Kawczyn pozostała na terenie Niemiec. Dopiero po II wojnie światowej całość znalazła się w granicach Polski.